मस्त निन्द्रामा

टिङ्-टिङ् धण्टीको आवाज अउँछ

घण्टीको आवाजले  ब्यूँझिएँ,

सँगै सपनाबाट पनि

देउँसै अँध्यारो भएको जस्तो छ जताततै,

मन्दिरमा भक्त

टिङ्- टिङ् धण्टी बजाइ रहेका

पण्डितहरू भट्भटाइरहेका

बुझ्नै नसक्ने गरी

पूरा नै नहुने पण्डितका आशिषहरू

निर्धा भक्तमाथि खन्याईरहेका छन्

कहिले जापान त कहिले स्वीजरल्याण्ड बनाउने

सपना बाँडिरहेका छन् ।।

मोबाइल र फोनमा फेरि घण्टी बज्छ

बिदेशमा बेचिएकाहातबाट  थिचिएर

अनागरिक भएर पसिना पुछेका हातबाट

पीडाका  आवाज बोकेर ।।

आफ्नै घरमा बजेको  घण्टीले  पनि,

चस्स चस्स मनमा काँडालेे घोचेको जस्तो लाग्छ,

अनि सोच्छु , आफैँ सँग

किन जन्मिए नेपालमा ?

जहाँ जन्म त्यहीँ कर्म किन हुन्न ?

पुस्तौनिको गरिबी किन ?

गणतन्त्र पनि सत्रबर्षे लक्का जवान भईसक्यो

लुट र झूटले सगरमाथाको उचाइ नाग्यो ।

घण्टी बज्छ,

आमा,

स्वर्गजस्तो देश नर्क समान भयो ,

तपाईँका सन्तान किन बिदेशमा  बेचिए ?

राष्ट्रियता खै ?

त्यसैले,

मन्दिरमा मात्र बज्ने घण्टी

गाउँ घरमा समेत बज्न थाले,

अब,

मन्दिरका पण्डितहरू पनि  सुधारिनु पर्छ ,

अनि,

घण्टीको भाषा बुझ्नुपर्छ ।

समाप्त

(समय समाज राष्ट्रिय साप्ताहिकमा मंसिर१२,२०७९ सोमबार प्रकाशित)