नेपाली कांग्रेसका चिन्तक भनेर चिनिने सिके प्रसाई (भरतबाबु) धनदौलत, श्रीसम्मतिले सम्पन्नमात्र थिएनन्, वौद्धिकताका विशाल धनि थिए र सँगसँगै समाजवादी चिन्तनका धरोहर । उनका सरल भाषामा लेखिएका रचना, पुस्तकले हजारौ संख्याका युवाहरुको मनमा समाजवाद प्रवेश छ, उनीहरुलाई कांग्रेस बन्ने प्रेरणा र उर्जा दिएको छ । भरतबाबुको भौतिक स्वरुप यो संसारमा छैन । उनी अमर छन्, जीवित छन्— किर्तिहरुबीच । प्रसाई पुत्र विवेश केशरी जो कांग्रेसलाई माया गर्ने मानिस हुन। आफ्नो फेसबुकमा भनेका छन् ‘म कुनै पार्टीको होइन, कांग्रेसलाई माया गर्ने एउटा नागरिक हुँ ।’
कांग्रेस सभापति गगन थापा र उससभापति विश्वप्रकाशलाई खुलापत्र लेख्दै उनले आग्रह गरेका छन् —शेर बहादुर देउवा बिना नेपाली कांग्रेसको वर्तमान कल्पना गर्न सकिँदैन । उहाँसँग असहमति हुन सक्छ, आलोचना जायज हुन सक्छ तर उहाँलाई पूर्ण रूपमा अस्वीकार गरेर पार्टी जोगिन्छ भन्ने विश्वास आजको अवस्थामा यथार्थ देखिँदैन।

विवेक केशरीको खुलापत्र

नेपाली कांग्रेसका नेताहरूलाई एक नागरिकको अन्तिम आग्रह
प्रिय गगन थापा र विश्वप्रकाश शर्मा ज्यू,
सबैभन्दा पहिले एउटा कुरा स्पष्ट गर्न चाहन्छु (म कुनै पार्टीको कार्यकर्ता होइन । म कुनै गुट, पद, टिकट वा राजनीतिक स्वार्थसँग बाँधिएको मान्छे पनि होइन । म त केवल तपाईंहरूको पार्टीलाई माया गर्ने एक नागरिक हुँ । इतिहास जोगियोस्, संस्था नटुटोस् र राजनीति अझै सभ्य र जिम्मेवार रहोस् भन्ने चाहना राख्ने एउटा साधारण मान्छे । त्यही हैसियतले यो चिट्ठी लेख्दैछु ।
आज तपाईंहरू नेपाली कांग्रेसका सबैभन्दा आशा गरिएका, सबैभन्दा चर्चित र सबैभन्दा बढी अपेक्षा बोकेका नेता हुनुहुन्छ । यो संयोग होइन (यो तपाईंहरूले कमाउनुभएको राजनीतिक पूँजी हो ।
तपाईंहरूको असहमति गलत थिएन । प्रश्न उठाउनु सही थियो । पार्टी सुधारको माग जायज थियो ।
तर आज परिस्थिति बदलिएको छ । आज प्रश्न यस्तो छ (के हामी सही साबित हुन पार्टी नै कमजोर बनाउने कि अलिकति झुक्दै पार्टीलाई बलियो बनाउने रु
आजको यथार्थ यही हो (शेर बहादुर देउवा बिना नेपाली कांग्रेसको वर्तमान कल्पना गर्न सकिँदैन । उहाँसँग असहमति हुन सक्छ, आलोचना जायज हुन सक्छ तर उहाँलाई पूर्ण रूपमा अस्वीकार गरेर पार्टी जोगिन्छ भन्ने विश्वास आजको अवस्थामा यथार्थ देखिँदैन ।
राजनीतिमा कहिलेकाहीँ एक कदम पछि हट्नु हार होइन, दूरदृष्टि हो ।
आज देखाइने लचकता कमजोरी होइन, नेतृत्वको पराकाष्ठा हो । तपाईंहरू कांग्रेसको भविष्य हुनुहुन्छ तर भविष्यले वर्तमानलाई जलाएर जन्म लिँदैन । वर्तमानसँग संवाद गरेर भोलिलाई सुरक्षित बनाउँछ ।
म कसैको पक्षमा छैन । मेरो आवाज समर्थनको होइन (चिन्ताको हो । मेरो आग्रह स्वार्थको होइन (नागरिकीय जिम्मेवारीको हो । पार्टी तपाईंहरूको हो तर यसको पीडा हाम्रो पनि हो । यदि आज तपाईंहरूले देउवासँग संवाद र सहकार्यको बाटो रोज्नु भयो भने, इतिहासले तपाईंहरूलाई ूटक्कर दिने नेताू भनेर होइन, ूपार्टी जोगाउने नेताू भनेर सम्झिनेछ ।
अझै ढिलो भएको छैन । पार्टीभन्दा माथि कुनै पनि अहंकार हुँदैन । कांग्रेस बचाऔं । संस्था जोगाऔं । इतिहासको जिम्मेवारी पूरा गरौं ।
अन्त्यमा, एउटा व्यक्तिगत पीडा
यदि मेरा बुवा सी के प्रसाईं ९भरत बाबू०ले आज आफ्नो जीवनभर विश्वास गरेको पार्टीको यो अवस्था देख्नुपरेको भए (सायद उहाँ मौन बस्नुहुन्थ्यो । तर त्यो मौन गर्वको होइन, गहिरो पीडाको मौन हुन्थ्यो ।
उहाँहरूजस्ता पुस्ताले न देउवालाई शत्रु ठाने, न नयाँ पुस्तालाई खतरा । उहाँहरूले पार्टीलाई व्यक्ति होइन, आन्दोलन ठाने । आज जब त्यो आन्दोलन आपसी जिद्दी, अहंकार र अविश्वासको बीचमा थकित देखिन्छ, त्यो केवल राजनीतिक समस्या होइन (पुस्तामाथिको अन्याय हो ।
यो चिट्ठी कुनै गुटको समर्थन होइन, पुस्ताको आँसु हो । यो आग्रह रणनीतिक सम्झौता होइन, नैतिक ऋणको सम्झना हो ।
कृपया यस्तो निर्णय लिनुहोस् जसले भोलि हाम्रा छोराछोरीले सोध्दा (ूत्यति बेला तपाईंहरूले के गर्नुभयो रुू हामीले टाउको ठाडो राखेर भन्न सकौं (हामीले पार्टी बचाउने पक्ष रोज्यौं ।
जय नेपाल ।
एक नागरिक,
विवेक केशरी प्रसाईं
(कुनै पार्टीको होइन, तर तपाईंहरूको पार्टीलाई माया गर्ने)

साभार : विवेक केशरीको फेसबुकबाट